Blog #4: Tijd voor een hapje eten

Al onze tijd in Berlijn, eten we erg laat. Zeg maar meestal tussen 19:30 uur en 20:30 uur. Deels door onze planning, deels door het fornuis dat niet meewerkt maar ook omdat het leven hier gewoon zo gaat. Voor alles is een tijd, en het is hier later etenstijd dan in Nederland. We hebben wat rustiger aangedaan afgelopen dagen; de tijd genomen om uit te rusten, Berlijn nog een laatste keer te ontdekken en om interviews uit te schrijven. Inmiddels zitten we in de trein terug naar Nederland. Strek nog even je armen en benen (dat is in deze trein beperkt) en neem de tijd om weer een nieuwe blog te lezen over onze laatste avonturen in Berlijn.

De kunst van het zoeken

Margriet en Celine hadden een graffiti-tour geboekt om de kunst in de Berlijnse straten te ontdekken. Deze ging helaas niet door, dus tijd om zelf op onderzoek uitgaan. De zoektocht begon niet ver van de AirBnB. Ze gingen naar een museum over street-art, waar ze de meest boeiende pieces konden bekijken. Natuurlijk werden er ook Instagramfoto’s gemaakt. Dat gebeurt nou eenmaal altijd als Margriet en Celine samen op pad gaan.

Margriet had alleen niet al te lang de tijd, want ze had nog een interview gepland staan, samen met Kristel. Dus na een tijdje -en een bezoek aan Artine, om haar een bedankje te geven- liet ze Celine achter om naar het interview te gaan. Celine ging ondertussen lekker naar een kringloopwinkel en vis eten. Jasper houdt niet van vis, dus dat moest ze al veel te lang missen. Iedereen heeft zo zijn eigen smaak.

Jasper ging dit weekend dan weer op zoek naar curryworst.

Tijd om op pad te gaan

Zaterdag was het tijd om nog eens lekker uit eten te gaan. Het is niet de makkelijkste klus om met zo’n gevarieerd team een restaurant te vinden waar iedereen blij van wordt, maar uiteindelijk kwamen we uit bij een heel leuke Amerikaanse tent. Maar eerst nog aan het werk!

Kristel ging wat eerder op pad om haar liefde voor shoppen te kunnen uiten. Ze heeft een tip voor je: laat nooit je make-up doen bij de Douglas. Zeker niet op een warme dag. Je komt als een volgeschminkte pop naar buiten.

Tijd om een hapje te eten. Nadat Celine de groep bijna de verkeerde kant opstuurde (ze heeft het richtingsgevoel van een baksteen), kwam toch iedereen vrolijk en veilig bij het restaurant. Die was volledig ingericht in Amerikaanse stijl. De porties trouwens ook. Maar het heeft gesmaakt!

Tekst gaat verder onder foto’s.

De laatste dagen

Zondagochtend brachten Jasper en Celine nog een bezoek aan een Duitse kerk, waar ze Duitse liederen zongen en met Duitse tieners spraken voor een artikel voor BEAM. Gelukkig is Jaspers Duits heel aardig, dus met een beetje Duits en een beetje Engels kwamen ze eruit.

Kristel en Celine besloten ook nog even de toerist uit te hangen. Even langs de Brandenburger Tor, een laatste keer langs Alexanderplatz (waar je niet kunt pinnen in de Burger King tot Celine’s teleurstelling) en het Holocaust Monument bekijken. Erg indrukwekkend!

Margriet had besloten om die avond pannenkoeken te bakken. En om eerlijk te zijn, keken we daar allemaal best wel heel erg naar uit. Toen bleek het fornuis het niet meer te doen na drie pannenkoeken. Dat was toch wel een teleurstelling. Maar studenten zouden geen studenten zijn als ze geen avondmaaltijden kunnen maken van restjes. Dus Margriet en Celine maakten een heerlijke maaltijd met wraps en nog wat rijst met groente van vrijdag. Oké, heerlijk is een groot woord.

Kwaliteitskoken

Jasper concludeerde dat we maandag maar iets in de magnetron of de mini-oven moesten maken. Dus nadat Margriet en Celine terugkwamen van een vintagewinkel-shoppingsessie gingen we met z’n allen naar de supermarkt om onze eigen opwarmmaaltijd uit te kiezen. Dat is pas kwaliteitskoken.

Dinsdag. Tijd om na twaalf dagen weer naar huis te reizen. Terwijl de tijd en de kilometers verstreken, steeg de temperatuur en gaf de airco in de trein het op. Over koken gesproken, het was zweten in de trein. Maar na een interessante reis (Celines shampoofles ging lekken en in Deventer moesten we spontaan overstappen), kwamen we thuis. En wat waren het twee toffe weken! We kijken er goed op terug, nu nog even heel veel verslagen typen met de ventilator aan. Wish us luck!

Een eerdere blog gemist? Lees hier blog 1, blog 2 en blog 3 over onze reis.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *